Deze website is een hommage aan één van de grootste Nederlandse wielrenners aller tijden. De op 3 februari 1949 te Noord-Deurningen, Denekamp, geboren Hennie Kuiper. Naast Hennie Kuiper presteerden alleen de Italianen Ercole Baldini en Paolo Bettini het om de Olympische titel op de weg en de Wereldtitel bij de profs op de weg te behalen. Daarnaast won Hennie Kuiper als enige Nederlander de vier grote klassiekers Parijs-Roubaix, Milaan-San Remo, Ronde van Vlaanderen en Ronde van Lombardije. Die wapenfeiten maken hem een groot renner. Zelfs anno 2016 is hij nog steeds de laatste Nederlandse renner die Milaan-San Remo en de Ronde van Lombardije op zijn naam heeft geschreven. De enige zege die ontbreekt op het palmares van Hennie Kuiper is de Tour de France. De loopbaan van Hennie Kuiper stond jaren in het teken van de grootste wielerkoers ter wereld, anders zou zijn palmares wellicht nog rijker zijn gevuld. Met name met klassieke zeges. Toch wist Hennie Kuiper in de Tour de France ook een imposante staat van dienst op te bouwen. Maar liefst twee maal eindigde Hennie Kuiper op de tweede plaats in het eindklassement van de Tour de France en hij behaalde drie ritzeges waarvan 2 zeges op de fameuze Alpencol l'Alpe d'Huez. Als het Hennie Kuiper wat meer had meegezeten had hij van 1976 tot en met 1980 elk jaar op het eindpodium gestaan. In 1976 en 1978 gooiden valpartijen roet in het eten. De Tour de France van 1977 werd met slechts 48 seconden verloren van de Fransman Bernard Thevenet die later toegaf in die Tour de France doping te hebben gebruikt. In 1980 was Joop Zoetemelk hem te sterk af.

Op 6 september 1972 werd Hennie Kuiper Olympisch kampioen op de weg. Na een solo van veertig kilometer kwam hij met een voorsprong van 17 seconden over de streep. Zijn overwinning werd maar op bescheiden wijze gevierd. Een paar dagen eerder was een deel van de Israëlische ploeg in het Olympisch Dorp overvallen door een stel Palestijnse terroristen, een tragedie die op een bloedbad op het vliegveld van München was uitgelopen. Later kreeg Kuiper brieven van mensen die schreven dat hij de Spelen had moeten verlaten en dat er bloed kleefde aan zijn medaille. Kuiper verdedigde zich daar als volgt tegen: 'Hadden de sportlieden die doorgingen geen respect voor een mensenleven? Zo was het natuurlijk niet. Kijk, overal ter wereld gebeuren vreselijke dingen waar je niets aan kunt doen. Dat is heel verdrietig. En daar zit je dan als sportman. Jarenlang getraind en gewerkt voor déze ene wedstrijd. Het IOC vond dat er moest worden doorgegaan. Had onze leiding nou gezegd: jongens, we gaan naar huis…..Maar dat zeiden ze niet. Ze lieten de keus aan ons. Zelfs de Israëliërs vonden dat de Spelen moesten doorgaan. Ik denk, eerlijk gezegd, dat ik in de geest heb gehandeld van die omgekomen Israëliërs. Dat waren echte sportmensen en echte sportmensen begrijpen beter dan wie ook dat je wat je begonnen bent, en waar je zo veel jaar voor hebt getraind, ook wilt volbrengen'. Als Hennie Kuiper in 1972 geen Olympisch goud op weg had gewonnen te Munchen zou hij naar eigen zeggen nooit profrenner zijn geworden. Het was slechts voor weinigen weggelegd om een goede profcarriere te hebben. Nu kan gezegd worden dat Hennie Kuiper in 1972 de goede keus maakte door beroepsrenner te worden. Door zijn strijdlustige manier van rijden en aimabel voorkomen groeide hij uit tot één van de meest populaire Nederlandse renners in de jaren '70 en '80. Alhoewel men veelal beweerde dat Hennie Kuiper zijn zeges op pure wilskracht behaalde beschikte hij over veel talent. Door zijn hoekige, geblokte manier van koersen leek het alsof hij alleen op karakter reed. Het was echter juist de combinatie van wilskracht en talent die zijn erelijst compleet maakte.

Veelal wordt Hennie Kuiper beschouwd als de beste Nederlandse wielrenner aller tijden na Joop Zoetemelk en Jan Janssen. Het is echter moeilijk om renners te vergelijken, vooral wanneer deze renners niet in dezelfde periode met of tegen elkaar hebben gefietst, zoals Hennie Kuiper en Jan Janssen. Het blijft appels met peren vergelijken. Alle drie werden wereldkampioen bij de beroepsrenners op de weg. Als je sec naar de Tour de France, de belangrijkste wedstrijd van het jaar, kijkt is Joop Zoetemelk de beste Nederlandse renner. Daar staat tegenover dat hij nimmer een A-klassieker heeft gewonnen. Hennie Kuiper won maar liefst 4 van de 5 monumenten: Parijs-Roubaix, Milaan-San Remo, Ronde van Vlaanderen en de Ronde van Lombardije. Hij hoort daarmee tot een zeer zeldzaam gezelschap renners dat daarin is geslaagd in de geschiedenis van de mondiale wielersport. Zie de onderstaande tabel.


 
MSR RvV PR LBL RvL
winnaars van de 5 monumenten:
Eddy Merckx Bel, 1966-1976 7x 2x 3x 5x 2x
Roger Devlaeminck Bel, 1970-1979 3x 1x 4x 1x 2x
Rik van Looy Bel, 1958-1965 1x 2x 3x 1x 1x

winnaars van 4 (van de 5) monumenten:
Hennie Kuiper 1981-1985 1x 1x 1x
1x
Sean Kelly Ier, 1983-1992 2x
2x 2x 3x
Fred Debruyne Bel, 1956-1959 1x 1x 1x 3x
Germain Derycke Bel, 1953-1958 1x 1x 1x 1x



Aan de door Joop Zoetemelk gewonnen Blois-Chaville, Amstel Gold Race en Waalse Pijl mag niet het gewicht worden toegedicht van die 4 klassiekers. Voeg daar nog de individuele Olympische titel van 1972 van Hennie bij, dan ligt het voor de hand om te stellen dat Hennie de betere was in de grote eendagskoersen. Jan Janssen heeft zijn status met name te danken aan zijn Tourzege van 1968. Hij won één A-klassieker: Parijs-Roubaix in 1967, de Ronde van Spanje, Bordeaux-Parijs en 3x groen in Parijs, maar hij is toch vooral bekend van die laatste tijdrit in de door hem gewonnen Tour. Toch kan ook bij die zege de nodige kanttekeningen worden geplaatst. Dat jaar waren er weinig toppers in de Tour. Jan Janssen reed pas op de laatste dag Herman van Springel uit het geel, niet bepaald een vedette in de Tour. Herman van Springel is voor velen toch vooral de man van Bordeaux-Parijs. Jan Janssen mag enigzins van geluk spreken dat hij dat jaar de Tour won. Een jaar later mengde Eddy Merckx zich in het peleton. Aan dat beetje geluk ontbrak het helaas bij Hennie Kuiper, maar als Tourrenner was hij zeker niet de mindere van Jan Janssen.